Stale utrzymujące się niskie wartości ciśnienia tętniczego nie zagrażają życiu, jednak mogą pogorszać jego jakość. Średnia długość życia osoby z niskim ciśnieniem jest większa niż w przypadku nadciśnienia. Sprawdź jakie mogą być przyczyny hipotonii i jak sobie z nią radzić.

Niskie ciśnienie krwi - przyczyny

Niskie ciśnienie krwi, inaczej hipotonia lub niedociśnienie tętnicze, stwierdzane jest, jeśli wartość skurczowego ciśnienia tętniczego krwi spadnie poniżej 100mmHg. W przypadku, gdy ciśnienie skurczowe spadnie o ponad 20 mmHg lub rozkurczowe o ponad 10mmHg po 3 minutach od pionizacji mówi się o hipotonii ortostatycznej. Wyróżnia się hipotonię pierwotną (samoistną, konstytucjonalną ), ortostatyczną oraz wtórną. Niedociśnienie pierwotne, które występuje najczęściej, charakteryzuje się przewlekłym utrzymywaniem niskich wartości ciśnienia bez ustalonej przyczyny. Dotyczy przeważnie osób w okresie dojrzewania, młodych szczupłych i wysokich kobiet oraz osób w średnim wieku. Często pojawia się rodzinnie, sprzyja mu mała aktywność fizyczna i stres. Wymaga najczęściej tylko leczenia niefarmakologicznego. Hipotonia ortostatyczna jest nagłym spadkiem ciśnienia u osób z jego prawidłowymi wartościami lub nawet z nadciśnieniem tętniczym. Dotyka przeważnie osoby starsze i może dotyczyć około 30% osób powyżej 65 roku życia. Występuje na skutek szybkiego przejścia z pozycji leżącej do stojącej lub przy dłuższej pionizacji, a przy zmianie pozycji ciała dochodzi do zaburzeń regulacji krążenia. Niedociśnienie wtórne natomiast jest objawem innej przewlekłej choroby.

Niskie ciśnienie – objawy

Najczęściej występującymi symptomami niskiego ciśnienia są: zwiększona senność, osłabienie, omdlenia, szybka męczliwość, zaburzenia koncentracji, zmniejszona wydolność fizyczna, szum w uszach, bóle głowy, mroczki przed oczami oraz zawroty głowy, wewnętrzny niepokój, nastroje depresyjne, zaburzenia snu, kołatanie serca, bóle i uczucie ucisku w okolicy zamostkowej, a także marznięcie rąk oraz stóp. 

Niskie ciśnienie – leczenie

Niskie ciśnienie nie dające żadnych objawów nie wymaga leczenia. Natomiast przy wystąpieniu symptomów w pierwszej kolejności leczenie hipotonii rozpoczyna się od środków niefarmakologicznych. Dopiero, gdy te okażą się nieskuteczną formą pomocy stosuje się leczenie farmakologiczne. Niezwykle istotne jest zadbanie o odpowiednią podaż płynów w ciągu doby, która powinna wynosić od 2 do 3 litrów. Wskazane jest: zwiększenie ilości soli spożywanej w diecie, unikanie obfitych posiłków (zaleca się większą ilość mniejszych posiłków), zwiększenie aktywności fizycznej, spanie z uniesioną o około 20 stopni górną częścią ciała, powolne wstawanie z łóżka po przebudzeniu, pończochy uciskowe, hydroterapia oraz masaże, a także siedzenie ze skrzyżowanymi nogami. Korzystny efekt może również przynieść spożywanie kawy. Z kolei w hipotonii przeciwwskazane jest picie alkoholu. Ponadto w hipotonii ortostatycznej przy wstawaniu z pozycji leżącej zaleca się najpierw przyjąć pozycję siedzącą, a dopiero po paru minutach pozycję stojącą z podparciem. Farmakoterapia dysponuje niestety niewielką liczbą możliwości. Stosuje się: dihydroergotaminę zwiększająca napięcie naczyń żylnych, leki sympatykomimetyczne pobudzające receptory alfa – adrenergiczne, a w wybranych przypadkach mineralokortykoidy, które zatrzymują sód w ustroju przez co zwiększają objętość krążącej krwi.

Nadciśnienie - dowiedz się więcej!

Źródła:

  • Banach M. Aktualny stan wiedzy na temat hipotonii. Medycyna Rodzinna 2004; 6: 246 – 250.
  • Januszewicz W, Sznajderman M. Niskie ciśnienie krwi – norma czy choroba? Nadciśnienie Tętnicze 2003; 7: 59-61.
  • Mann A. Psychiatric symptoms and low blood pressure. Br Med J 1992; 304: 64-65.
  • Głuszek J., Kosicka T. Przewlekłe niedociśnienie – leczyć czy nie leczyć. Kardiologia po Dyplomie 2012; 11 (12): 30 – 35. 
  • Manule S, Papotti G, Naso D, et al. Orthostatic hypotension: Evaluation and treatment Cardiovascular and Haematological Disoders. Drug Targets 2007; 7: 63-70.
  •  Goldstein DS, Sharabi Y. Neurogenic orthostatic hypotension. A pathophysiological approach. Circulation 2009; 119: 139-146.