Kompulsywne objadanie się – dieta

Bagatelizowanie kompulsywnego objadania się skutkuje przewlekłym stanem zapalnym przewodu pokarmowego prowadzącym do choroby wrzodowej, a to nie jedyne zagrożenie – przestrzega dietetyk enel-med mgr Ewa Zygmanowska.

Kompulsywne jedzenie polega na spożywaniu bardzo dużych ilości pożywienia w krótkim okresie czasu, a następnie – często stymulowaniu wymiotów. Przyczyną często bywa stan emocjonalny, stres, zdenerwowanie czy sytuacja, w której dochodzi do niestabilności emocjonalnej.

Kompulsywne objadanie się – jaką dietę stosować?

Przy kompulsywnym objadaniu się należy zwracać szczególną uwagę na stany zapalne przewodu pokarmowego. Jaką dietę powinno się więc stosować? Wskazana jest dieta łatwostrawna, płynna, miksowana, która będzie łagodząco wpływać na przewód pokarmowy.

Kompulsywne objadanie się – skutki

Zalecenia lekarzy i dietetyków warto brać sobie do serca, bo skutki braku leczenia i odpowiedniej diety mogą być bardzo poważne. – Bagatelizowanie kompulsywnego objadania się skutkuje przewlekłym stanem zapalnym przewodu pokarmowego prowadzącym do choroby wrzodowej, a to nie jedyne zagrożenie – przestrzega dietetyk enel-med mgr Ewa Zygmanowska.

Zaburzenia wodno-elektrolitowe, które pojawią się, jeśli zbagatelizuje się chorobę, mogą powodować zatrzymanie mięśnia sercowego.

Bulimia – możliwy skutek kompulsywnego jedzenia

Jednym z efektów kompulsywnego jedzenia może być bulimia, nazywana inaczej żarłocznością psychiczną. To poważna choroba o podłożu psychicznym. Najczęściej dotyka kobiet między 18. a 25. rokiem życia. Zlekceważona i nieleczona może doprowadzić nawet do śmierci.

Bulimia – co to jest?

Co to jest bulimia? Choroba ta kojarzona jest przede wszystkim z jej charakterystycznymi objawami, czyli niekontrolowanymi napadami objadania się, podczas których chora przyjmuje ogromną ilość pokarmu w bardzo krótkim czasie. Po nich następują tzw. zachowania kompensacyjne, wywołane poczuciem winy i strachem przed przytyciem, celem których jest zrównoważenie skutków nadmiernego jedzenia. Należą do nich:

• wywoływanie wymiotów,
• nadużywanie środków przeczyszczających i moczopędnych,
• lewatywy.

Inny typ zachowań kompensacyjnych obejmuje wykonywanie wyczerpujących ćwiczeń fizycznych oraz okresy głodzenia się.

Bulimia – przyczyny

Przyczyny bulimii – podobnie jak przyczyny anoreksji – wynikają z problemów psychicznych i psychologicznych, takich jak brak samoakceptacji, niezadowolenie ze swojego wyglądu podsycane presją współczesnego społeczeństwa nastawionego głównie na kult ciała, nieradzenie sobie ze stresem, problemy emocjonalne, konflikty rodzinne – zarówno obecne jak i te, które miały miejsce w przeszłości. Wśród przyczyn bulimii wymieniane są również czynniki genetyczne predysponujące do zachorowania. Zdarza się, że napady żarłoczności są efektem uszkodzenia ośrodka sytości w mózgu.

Bulimia – skutki dla organizmu

Skutki objadania się, zwracania spożytych pokarmów oraz nadużywania leków przeczyszczających są druzgocące dla organizmu. Prowadzą do odwodnienia, niedoborów składników mineralnych i witamin, co przekłada się na pracę wszystkich układów, z czego szczególnie niebezpieczny jest niedobór potasu powodujący zaburzenia pracy serca. Niewłaściwie pracują także mięśnie, jelita i wątroba. Dochodzi do rozciągnięcia żołądka. Zwracana treść żołądkowa drażni ściany gardła, powoduje nadżerki, refluks żołądkowy i zgagę oraz uszkadza przełyk prowadząc nawet do jego przerwania. Kwas solny z żołądka niszczy szkliwo zębów i stanowi przyczynę próchnicy oraz zapalenia dziąseł. Charakterystyczna dla chorych jest opuchlizna twarzy będąca następstwem zapalenia ślinianek. U kobiet następuje zanik miesiączki oraz problemy z płodnością. Bulimicy mają suchą skórę, są nieustannie zmęczeni, osłabieni i ospali.

Bulimii często towarzyszą stany depresyjne i lękowe, które w skrajnych przypadkach mogą popchnąć chorych nawet do prób samobójczych.

Bulimia – leczenie

Czy możliwe jest wyleczenie bulimii? Terapia tej choroby jest często trudna i długotrwała. Podstawową metodą powinna być psychoterapia, głównie terapia poznawczo-behawioralna, która polega na oduczeniu chorego destrukcyjnych nawyków poprzez zidentyfikowanie i zmianę szkodliwych myśli wywołujących napady, a także terapia interpersonalna. W leczeniu bulimii stosuje się także leki przeciwdepresyjne a w szczególności fluoksetynę, dla której klinicznie udowodniono redukcję liczby napadów objadania się.

Ważne jest indywidualne podejście do przypadku danego pacjenta i stosowanie technik łączonych oraz uzupełnianie psychoterapii środkami farmakologicznymi, co przynosi bardzo dobre efekty w leczeniu bulimii.